ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่
ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้แค่ว่าในทุกๆวันแค่ได้บอกให้เขากินข้าว
ได้แกล้ง ได้แหย่ มันก้ทำให้ฉันยิ้มได้แล้ว
เวลาฉันไม่สบายใจ เวลาฉันมีเรื่องเขาก้จะอยู่ข้างๆเสมอ
ถ้าสักวันนึงไม่มีเขา แล้วฉันจะเป็นยังไง
ฉันไม่รู้ฐานะตัวเองด้วยซ้ำ..แต่ฉันก็สุขใจที่ฉันมีเธอ
ฉันเนียนบอกรัก ฉันเนียนบอกทุกๆอย่าง
แต่สุดท้ายก้ฉันเองละ ฉันเองที่ตกม้าตาย
ฉันคงคาดหวังอะไรเยอะไป….ฉันรู้สึกเหมือนเขามีคนที่เขาชอบอยู่แล้ว
มันยิ่งเหมือนมีอะไรมาจิ้มอยู่ที่ใจ..จิ้มซ้ำๆ ซ้ำไปซ้ำมา
แต่ฉันก้รู้ตัวดีว่าฉันไม่ดีพอสำหรับใครหรอก
ใครจะชอบของที่มีตำหนิละ….
ฉันไม่รู้ว่า ความสุข ที่ฉันมีตอนนี้มันจะยาวนานแค่ไหน
แต่ฉันก้หวังว่ามันจะนานพอ นานพอที่ฉันจะเก็บเกี่ยวมันได้เต็มที่
นานพอที่ฉันจะไม่ย้อนมาเสียใจ ว่าทำไมวันที่มีเขาแล้วฉันไม่ทำ
ฉันทำมันไปหมดทุกอย่างแล้ว ทำมันลงไปในทุกๆวันที่ฉันมีเขา
ขอบคุณที่ยังอยู่กับฉันจนถึงวันนี้ ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งไปไหน
ระยะเวลา 5 เดือนที่คุยกันมา มันยาวนานมากๆ
เพราะเราคุยกันทุกวัน ขอบคุณที่มอบรอยยิ้มเล็กๆน้อยให้ฉันคนนี้
ขอบคุณในทุกกๆเรื่องที่เธอทำให้กัน ขอบคุณคำพูดพวกนั้น
มันทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง ถ้าวันหนึ่งเราจะต้องห่างหายกันไป
ฉันก้คงไม่เสียใจ^^